Καθαριστήρια: η βασική τους υποχρέωση

Πηγαίνοντας στα καθαριστήρια πρέπει να έχετε υπόψη σας ορισμένους βασικούς όρους που ισχύουν στη συναλλαγή μεταξύ του καταστήματος και του πελάτη και κατοχυρώνονται από τον νόμο 1961/91. Πρέπει να γνωρίζετε ότι τα καθαριστήρια πριν ξεκινήσουν τις διαδικασίες καθαρισμού, πρέπει να ακολουθούν τις οδηγίες που αναγράφονται στην ετικέτα που βρίσκεται πάνω στο ρούχο. Θα ακολουθήσουν διαφορετικό τρόπο πλυσίματος μόνο με δική σας έγγραφη υπόδειξη. Αν το ρούχο δεν αντέξει στον τρόπο καθαρισμού που υποδεικνύεται από την ετικέτα, αποκλειστικός υπεύθυνος είναι ο κατασκευαστής του προϊόντος και όχι ο καθαριστής.

Αν στο ρούχο δεν υπάρχει ετικέτα με τις οδηγίες καθαρισμού, τότε θεωρείται ότι ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος είναι το στεγνό καθάρισμα με τα συνηθισμένα υγρά καθαρισμού τα οποία είναι εγκεκριμένα από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες. Σε περίπτωση ζημιάς η ευθύνη ανήκει στον κατασκευαστή των ρούχων, διότι δεν έχει τοποθετήσει ετικέτα που να ενημερώνει για την ακαταλληλότητα των υγρών αυτών.

Επίσης χρήσιμο είναι να γνωρίζετε ότι τα καθαριστήρια δεν έχουν ευθύνη για τα ρούχα των οποίων τα χρώματα ξεβάφουν ή ξεθωριάζουν. Αν δεν υπάρχει ετικέτα που να απαγορεύει το στεγνό καθάρισμα, την ευθύνη έχει ο κατασκευαστής που δεν έβαλε την απαγορευτική ένδειξη ή ο βαφέας του υφάσματος που δεν χρησιμοποίησε τα κατάλληλα υλικά βαφής.

Ένα σημαντικό σημείο τριβής των καταναλωτών με τα καθαριστήρια είναι οι αποζημιώσεις σε περίπτωση καταστροφής του ρούχου. Κάθε ρούχο που καθαρίζεται μπορεί να στενέψει ως και 5% περίπου, ανάλογα με το ύφασμα. Αν το ρούχο καταστραφεί με ευθύνη του καθαριστηρίου, η αποζημίωση στον καταναλωτή δεν ξεπερνάει το δεκαπλάσιο της αξίας του καθαρισμού του. Σε περίπτωση που η αξία του κατεστραμμένου ρούχου είναι μεγαλύτερη από το δεκαπλάσιο της αξίας του καθαρισμού, τότε ο καταναλωτής είτε διαπραγματεύεται το ύψος της αποζημίωσής του με το καθαριστήριο είτε επιλέγει τη δικαστική οδό. (Πηγή: ΙΝΚΑ)